NADCHODZI ADWENT


Adwent to okres poprzedzający święta Narodzenia Jezusa Chrystusa. Ten czas przygotowania na uroczystość Narodzin Zbawiciela dzieli się na dwie części. Pierwsza część (do 16.12.) wypełniona jest w liturgii i w czytaniach biblijnych treściami nawołującymi nas do nawrócenia i uczciwego życia w oczekiwaniu na drugie przyjcie Chrystusa na końcu czasów – paruzję. Natomiast druga część (od 17.12.) ma charakter bezpośredniego oczekiwania na narodziny Jezusa, które obchodzone są w Kościele Zachodnim 25.12. Antyfony do Magnificat w nieszporach kolejnych siedmiu dni poprzedzających to święto zaczynają się w j. łacińskim od „O” i stąd mają nazwę „O – antyfony”. W nich Jezus Chrystus wzywany jest jako Mądrość, Adonai, Korzeń Jesse, Klucz Dawida, Wschód poranny, Król narodów i Emmanuel. Biorąc litery początkowe poszczególnych tytułów Jezusa i składając je od tyłu do przodu, powstaje zawołanie ero cras – przyjdę jutro! Oczekiwanie na przyjście Zbawiciela „spełni” się w Święto. Często zadarza się, że w szopce umieszczany jest mały krzyż jako zapowiedź tego, co kiedyś spotka to Boże Dziecię. W Bawarii rozpowszechniony jest do dziś typ figurki Dzieciątka Jezus trzymającego krzyż, którą wierni wystawiają w swoich domach i mieszkaniach. Nawet w malarstwie znajdujemy przykłady obrazów przedstawiających małego Jezusa z krzyżem. Redemptor hominis – tak zatytułował św. Jan Paweł II jedną ze swoich pierwszych encyklik. Nie ulega żadnej wątpliwości, że odkupienia człowieka Jezus dokonał właśnie na krzyżu. Liturgia Kościoła Wschodniego „świetnie sobie radzi” z tym połączeniem Narodzenia ze śmiercią krzyżową śpiewając o pieluszkach jako płótnach pogrzebowych (całunach) i przedstawiając żłób z kamienia jako kamienny grób. (tp)